Zekeriy(y)alı

Sis Avşarı obalarındandır. Sis bölgesinde 1519’da 12 hane, 1523-4’te 15 hane, 3 mücerret, 1525-6’da 25 hane, 5 mücerret, 1536-7’de ise Pir Ahmet’in tımarına dahil olup, 20 hane, 11 mücerret nüfusu vardı ve Örtülüce (diğer adı Sarımut) mezrasında ziraat yapıyordu. Zekeriyalıların, bazı Sis Avşarı obalarıyla beraber Karaman Eyaletine gittiğini görüyoruz. Nitekim aynı asırda burada bulunan Atçeken oymakları arasında bir Zekeriyalı cemaati (Eskil kazasında) bulunmaktadır. Zekeriyalılardan bazı bölükler ise bu tarihlerde Maraş’ta görülüyor ve Aladinek nahiyesinin Yalangoz ve Dağdancık köyleri ile Nurhak nahiyesinin Norşunhanı köyünde yaşıyorlardı.

Sis’teki cemaatin önemli bir bölümünün Mersin’e doğru yayılarak faaliyette bulunduğu da anlaşılıyor. Tarsus Sancağında Varsaklar arasında bulunan Zekeriyalılar, Esenli boyunun Erdene Beğ Dodurgası taifesinin en büyük cemaatiydi. Zekeriyalılar iki büyük gruba ayrılmıştı. Bunlardan ilki 1519’da 89 hane, 1526’da 110 hane, 1536’da 13 hane, 1543’te 43 hane, 1572’de 23 hane nüfusu vardı. Nüfusunun önemli ölçüde azalmasının sebebi cemaatten bazı obaların ayrılmasıdır.

Bu obalar, Pertek, Boz Oğuk, Kara Hacılı ve Yunus Köylü obalarıdır. Pertek obası, 1536’da 21 hane, 1543’te 41 hane, 1572’de 26 hane nüfusa sahip olup Pertek mezrasındaydı. Boz Oğuk obası, 1536’da 34 hane, 1543’te 43 hane, 1572’de 44 hane nüfusa sahipti ve Boz Oğuk mezrasında oturuyordu. Kara Hacılı obası 1536’da 10 hane, 1543’te 21 hane, 1572’de 13 hane nüfusa sahipti ve Kireçlik, Pelit Koyağı ile Şemik mezrasında oturuyordu. Yunus Köylü obasına gelince, 1536’da 12 hane, 1543’te 14 hane, 1572’de 16 hane idi ve Çevlik mezrasında ziraatle meşguldü.

Diğer Zekeriyalı grubu ise Pelit Koyağı, Kara Hacılı ve Taşane obalarından oluşmuştu. 1526’da 36 hane, 1536’da 4 hane nüfusu vardı. Bu tarihte nüfusun azalma sebebi Kara Hacılı obasının ana boydan ayrılmasıdır. Buradan Kara Hacılıların diğer obalardan daha kalabalık oldukları anlaşılıyor. Taşan köyde yaşadığı için Taşane diye anılan oba 1543’ten itibaren bu grubun esasını teşkil etmiştir. Taşane obası 1543’te 16 hane, 1572’de 20 hane idi.

Burada bir konuya temas etmekte fayda vardır. Bu da İç-El Yörüklerinden olduğunu bildiğimiz ve Bozdoğanlı’ya tabi Kara Hacılıların bir Avşar grubu olan Zekeriyalılar arasından çıkmış olmasıdır. İç-El yöresinde Avşar kökenli başka cemaatlerin de yerleştiğini biliyoruz ki Mersin civarı Türkmenlerinin önemli bir kısmının aslında Avşar Türkmeni olması gerekmektedir.

1699 yılında İç-El’de yaşayan cemaat, Alaiye’ye doğru gelip şekavet yaptığından dolayı tedip edilmesi için hakkında ferman çıkarılmıştır. 1701 yılında ise Yahyalı köylerini talan eden İç-El Türkmenleri arasında bulunuyordu. Bunların cezalandırılmaları için Maraş beylerbeyi Rişvanoğlu Halil ve Adana beylerbeyi Mustafa’ya emir gönderilmiştir. Ancak taşkınlıktan vaz geçmeyip Batı Anadolu’ya yönelen cemaat, Aydın muhassılı Nasuh Paşa tarafından etkisiz hale getirilip tekrar İç-El’e gönderilmiştir.

Diğer taraftan Karaman valisi Vezir Ali Paşanın Ermenek’teki Beyçayır bölgesine yerleştirdiği İç-El yörükleri dağılmış ve Teke, Hamit, Aydın bölgesine gelmişti. Bu cemaatlerin 1708 yılında eski yerlerine iskanları sağlandı. Zekeriyalılar (Tekeli cemaatiyle birlikte Biriyye diye adlandırılıyor) İç-El’de Selinti’nin Biriyye köyüne yerleştirildi.

Zekeriyalılar bulundukları bölgeden yayılarak Alanya, Anamur, Ayasuluğ, Aydın, Belviran ve Eskil, Dulkadır, Düşenbe, Gökçeli – Tarsus, Halep, Hamit, İç-El, Karahisar-ı Şarki, Konya, Kütahya civarında Soğanlı Köyü, Manavgat, Maraş, Ordu, Saruhan, Selinti, Simav, Tarsus, Teke ve Yeni-İl’de de iskan olmuşlardır.

Yorum ekle

Great new costomer Bonus Bet365 read here.

arama
View best betting by artbetting.net
Download Full Premium themes